Międzynarodowa Kampania na Rzecz Zakazu Min

Zrzesza organizacje działające na rzecz pokoju, praw człowieka, dzieci, kobiet, niepełnosprawnych, weteranów, ochrony środowiska, organizacje medyczne, humanitarne, religijne, , d.s. rozwoju.

Kampania walczy o:

  • światowy zakaz stosowania min przeciwpiechotnych
  • uniwersalizacja Traktatu Ottawskiego
  • pomoc ofiarom min oraz ich rodzinom
  • rozminowanie i uświadamianie o zagrożeniach dla życia i zdrowia osób mieszkających na terenach niebezpiecznych

Pokojowa Nagroda Nobla

W 1997 roku Kampanii i jej ówczesnej koordynatorce, Jody Williams, przyznano Pokojową Nagrodę Nobla. W uzasadnieniu przyznania nagrody, Norweski Komitet Nobla docenił Kampanię za przemianę wizji zakazu używania min w rzeczywistość. Komitet również zaznaczył, ze Kampania jest modelem dla przyszłych, podobnych działań, na przykład w dziedzinie rozbrojenia i pokoju.

 

Powstanie Kampanii

Kampania na Rzecz Zakazu Min powstała w październiku 1992 roku z inicjatywy sześciu pozarządowych organizacji:

  • Międzynarodowej Organizacji Niepełnosprawnych
  • Organizacji Praw Człowieka
  • Międzynarodowej Organizacji 'Medico'
  • Grupy Doradczej ds. Min
  • Organizacji 'Lekarze dla Praw Człowieka'
  • Amerykańskiej Fundacji Weteranów Wojny Wietnamskiej

Organizacje te działały w różnych krajach w Afryce, Azji, na Bliskim Wschodzie i w Ameryce Łacińskiej, były one świadkami tego jak straszliwe efekty stosowania min, wpływają na spowolnienie, a nawet zahamowanie rozwoju tych krajów.

Organizacje te doszły do wniosku, że jedynie całkowity zakaz stosowania min może rozwiązać te tragiczną sytuacje.

Utworzono ICBL (Międzynarodowa Kampanie na Rzecz Zakazu Stosowania Min) jako organ koordynujący wspólne działania.

Jak opisała to Jody Williams, " członkowie grupy nie czekali aż ktoś wyznaczy im lidera - problem był krytyczny, wiec sami się nim zajęli".

Organizacje założycielskie wniosły praktyczną wiedze o problemie min. Różne aspekty problemu dotyczyły takich dziedzin jak: prawa człowieka, prawa dzieci, rozwój, uchodźctwo, pomoc medyczna i humanitarna. Nie bez znaczenia były tez kontakty organizacji założycielskich ze społecznościami z rocznych zakątków świata.

 

ICBL zaczęło organizować w różnych regionach świata konferencje i akcje popularyzujące ważność problemu, co zaowocowało wieloma nowymi inicjatywami.

Wiele organizacji dołączyło do ICBL i obecnie kampanie są prowadzone w ponad 90 krajach.

Struktura, oraz zakres i sposób działania ICBL zmieniały się wraz ze zmieniającymi się okolicznościami.

 

Planowanie

W 2001 roku, na odbywającym się raz na dwa lata generalnym zebraniu ustalono, by wzmóc działalność i osiągnąć jak najwięcej wyznaczonych celów przed mającą się odbyć w 2004 roku w Nairobi konferencją w sprawie realizacji traktatu o zakazie stosowania min. Na kolejne 5 lat ustalono plan działań związanych z Traktatem Ottawskim i światem bez min.

W 2003 roku Kampania przeprowadziła konsultacje w sprawie swojej przyszłości. We wrześniu 2003, na zebraniu generalnym, reafirmowano wyznaczone wcześniej cele i postanowiono kontynuować te same co dotychczas działania, ale w bardziej zdecentralizowanej formie. Obecnie krajowe kampanie są organizowane tam, gdzie są najbardziej potrzebne.